PREMIERA

2008.10.04

CANAL+ PREMIUM

TAJNIKI PRZYRODY VI

Wild Secrets VI

Japonia, 2007

gatunek: serial dokumentalny

czas trwania: 26 min

Ocena filmu

0.00

Opis

Kolejna seria znanego już dokumentu ukazującego w największym zbliżeniu tajemniczy i fascynujący świat zwierząt. Kamera podgląda swoich bohaterów z tak bliskiej odległości, jak to tylko możliwe. Dzięki temu widzowie mogą przyjrzeć się często nieznanym dotąd zachowaniom i zwyczajom zwierząt, których niejednokrotnie nie ma nawet w ZOO. Zaletą filmu są zdjęcia, zrealizowane najnowocześniejszym sprzętem w naturalnych plenerach.

ODCINEK 1. KUKAWKA SROKATA I JEJ GNIAZDO W KAKTUSIE
Kukawka srokata znana jest przede wszystkim ze swoich mocnych i długich nóg, które pozwalają jej podczas biegu rozwinąć prędkość nawet do 30 km/h Specyficzną cechą kukawki jest także jej zdolności do regulowanie temperatury ciała. Umiejętność ta pozwala jej przetrwać długie, zimne noce na pustyni. Twórcy dokumentu zajęli się jednak innym aspektem życia tego północnoamerykańskiego ptaka. Zbadali miejsca, w jakich buduje on gniazda. Jednym z takich miejsc są kaktusy. W niższych partiach tej rośliny kukawka tworzy z małych patyków gniado, w którym składa potem od 3 do 6 jaj. Opieką nad jajami, a potem wychowaniem młodych zajmują się zarówno samica jak i samiec.

ODCINEK 2. NIEZWYKŁA PODRÓŻ KANGURA RUDEGO
Bohaterem odcinka jest kangur rudy, jeden spośród 70 gatunków popularnych w Australii torbaczy. Ten największy przedstawiciel rodziny torbaczy zamieszkuje prawie całą Australię, z wyjątkiem jej północnej części, zajętej przez lasy równikowe. Samce zazwyczaj zaciekle walczą o dominację w obszernych i liczących wiele osobników stadach. Długość ciała przeciętnego samca wynosi około 1,6 m., zaś długość ogona sięga 1,2 m. W pozycji wyprostowanej mierzy nawet 1,8 m. Charakterystyczną cechą tego gatunku są potężne nogi, które pozwalają kangurowi skoczyć na odległość do 13 metrów oraz osiągnąć prędkość rzędu ok. 60 km/h. Swój czerwono-rudy kolor sierści kangur rudy zawdzięcza specjalnej wydzielinie z gruczołów pudrowych. Swego czasu z powodu zapotrzebowania na jego mięso i skórę był obiektem masowych polowań.

ODCINEK 3. MANTA ZWANA DIABŁEM MORSKIM
Anglicy mówią na nią devil fish, Francuzi diable de mer, a Niemcy Teufelsrochen. W języku polskim jest to po prostu diabeł morski, bo właśnie pod taką nazwą kryje się manta. Pomimo swojej z goła strasznej nazwy nie jest groźna dla ludzi. Jest jedną z największych ryb zamieszkujących oceany. Jej, zazwyczaj czarno-białe, spłaszczone ciało wraz ze płetwami osiąga szerokość od 6 do 9 metrów. W przeciwieństwie do większości gatunków z rodziny mantowatych, diabeł morski nie posiada jadowitego kolca na końcu swojego ogona. Pływa przeważnie w górnych partiach raf koralowych, tuż pod powierzchnią wody, przez co nierzadko jest zagrożeniem dla mniejszych łodzi. Ciekawostką jest fakt, że manta dzięki swoim wielkim płetwom potrafi wyskoczyć nawet dwa metry ponad poziom wody. Twórcy dokumentu pozwalają z bliska przyjrzeć się podmorskiemu życiu tych majestatycznych stworzeń.

ODCINEK 4. KRÓLESTWO KAŁAMARNICY
Przez wieki uważana była za potwora morskiego i źródło strachu dla wielu żeglarzy. Obecnie pomimo, że wiedza na temat tych głowonogów jest nieporównywalnie większa, to legenda kałamarnicy olbrzymiej wcale nie słabnie. Niewiele wiadomo na temat tych zwierząt. Wynika to z tego, że zamieszkują głębiny sięgające 1000 metrów pod powierzchnię wody. Nie udało się dotychczas złapać żywego osobnika, a jedyne wiadomości jakie znamy na temat tego gatunku pochodzą z badań nad szczątkami lub pojedynczymi nieżywymi okazami wyrzuconymi na brzeg. Długość ich ciała razem z mackami osiąga około 15 m. Są to oczywiście jedynie uogólnienia, ponieważ naukowcy uważają, że niektóre osobniki mogą mieć nawet do 50 m. długości. Kilka lat temu japońscy badacze odkryli nowy gatunek kałamarnicy. "To stworzenie jest bardzo agresywne i porusza się naprawdę szybko. Jeśli ktoś znalazłby się w wodzie w jego pobliżu, to praktycznie nie miałby szans..." - tak opisywał kałamarnicę kolosalną jeden z naukowców. Czyżby jednak w podaniach żeglarzy sprzed wieków tkwiło ziarnko prawdy?

ODCINEK 5. DESPOTYCZNA KRÓLOWA SZERSZENI
Często słyszy się o niezwykle niebezpiecznych i wręcz zabójczych użądleniach szerszeni. Podobno wystarczy siedem, by zabić konia, dwa, by zabić dorosłego człowieka, a jedno, by uśmiercić dziecko. Naukowcy są zgodni, że tego typu tezy można włożyć między bajki. Jad szerszenia jest niewiele bardziej toksyczny niż jad osy. Obliczono, że potrzeba aż kilkuset ukąszeń, by zabić zdrowego człowieka, nie uwzględniając oczywiście czynników alergicznych. Niebezpieczeństwo pojawia się przeważnie kiedy ludzie na własną rękę starają się usunąć niechciane gniazdo szerszeni. Mimo, że owady te nie są z natury agresywne, to zaatakowane potrafią boleśnie żądlić. Podobnie jak u innych owadów z rodziny osowatych w gnieździe panuje zależność hierarchiczna pomiędzy poszczególnymi osobnikami. Na szczycie drabiny znajduje się królowa, która osiąga nawet do 3,5 cm długości, niżej osobniki, spełniające rolę "żołnierzy", a na końcu robotnice, zajmujące się przede wszystkim budową gniazda i zapewnianiem pożywienia. Twórcy dokumentu próbują dogłębnie zbadać quasi-społeczne życie tych wielkich i niezmiernie interesujących owadów.

ODCINEK 6. WYSPA NA MORZU KWIATÓW
W znacznym stopniu jeszcze nietknięta przez cywilizację Iriomote jest największą ze wszystkich wysp należących do japońskiego archipelagu Yaeyama. Na powierzchni 298 km kw. mieszka jedynie niewiele ponad 2000 osób. Pomimo stosunkowo dużej powierzchni, na wyspie znajduje się tylko jedna droga, łącząca północne wybrzeże z południowym. Oprócz swojego rajskiego krajobrazu Iriomote słynie jeszcze ze swojego znanego w świecie mieszkańca. To właśnie na tej wyspie swój jedyny dom mają dzikie koty Iriomote, uważane do niedawna za podgatunek kota bengalskiego. Nie jest łatwo uzyskać możliwość podziwiania zapierających dech w piersiach widoków tej dziewiczej, tropikalnej wyspy, gdyż jedynym sposobem dotarcia na Iriomote jest podróż promem bezpośrednio z miasta Ishigaki. Podróż trwa średnio około 40 min., ale oczywiście wszystko zależy od pogody, panującej na trasie rejsu. Może ona spowodować wydłużenie podróży nawet o kilkadziesiąt minut. Warto jednak znieść wszelkie niedogodności, ponieważ na miejscu czeka na zwiedzających szeroki i bardzo bogaty wachlarz mało znanych i rzadkich gatunków ze świata flory i fauny.

ODCINEK 7. ŚLEDŹ PACYFICZNY - W LICZEBNOŚCI SIŁA
Śledź pacyficzny występuje na obszarze Północnego Atlantyku, rozciągającym się po stronie europejskiej od Morza Białego i Spitsbergenu aż do Zatoki Biskajskiej u brzegów Hiszpanii. Po amerykańskiej stronie Oceanu Atlantyckiego zasięg jego występowania wyznacza na północy Grenlandia i północna cześć Półwyspu Labradorskiego, a na południu Przylądek Hatteras, położony na wysokości Północnej Karoliny. Śledzie te odbywają rozród na jesieni, dzieląc się przy tym na trzy grupy tarłowe. Występują wprawdzie lokalne rasy rozradzające się wiosną, lecz nie maja one większego znaczenia. Na poszczególnych obszarach tarłowych znajdują się liczne właściwe tarliska, gdzie na niewielkich przestrzeniach dna pokrytego gruboziarnistym piaskiem i żwirem jest składana ikra. Wylęg, a następnie narybek, płynie z prądem w poprzek Morza Północnego na wschód, ku znajdującym się tam miejscom żerowania. Wykorzystując szybkość prądu śledzie mogą opłynąć Morze Północne w ciągu roku, przebywając ponad 5 km dziennie. Jest to jednakże możliwe pod warunkiem, że przemieszczają się one aktywnie do kolejnych prądów. Dojrzałe śledzie przybywają na swoje obszary tarłowe będące również najprawdopodobniej i ich miejscem urodzenia w ustalonej, zawsze tej samej porze roku.

ODCINEK 8. NIEDŹWIEDŹ HIMALAJSKI
Niedźwiedź himalajski, zwany także tybetańskim, księżycowym czy obrożnym to gatunek drapieżnego ssaka z rodziny niedźwiedziowatych, blisko spokrewniony z baribalem. Żyje w lasach na terenach górzystych od zachodniej do wschodniej oraz w południowo-wschodniej Azji. Niedźwiedź ten ma czarne długie futro z wyraźną białą plamą na piersi, w kształcie litery V, często kojarzonej z kształtem księżyca - stąd nazwa niedźwiedź księżycowy. Dorasta do 130-190 cm długości. Jest trochę mniejszy od niedźwiedzia brunatnego i polarnego. Niedźwiedź himalajski jest zwierzęciem wszystkożernym: zjada owoce, bambusy, bezkręgowce, miód i mięso. W czasie chłodniejszych zim zapada w sen zimowy. Gatunek posiada grzywę u obu płci ale samiec ma bujniejszą.

ODCINEK 9. MANAKIN DŁUGOSTERNY - MISTRZ I JEGO UCZEŃ
W lasach tropikalnych Ameryki Południowej żyje wiele niezwykłych gatunków zwierząt. Począwszy od gadów, poprzez ryby i ssaki, a kończąc na ptakach. I właśnie przedstawiciel tych ostatnich jest bohaterem kolejnego odcinka serii. Manakin długosterny należy do liczącej około 60 gatunków rodziny gorzyków. Gorzyki z reguły nie przekraczają 15 cm. długości i 30 g. wagi. Każdy rodzaj należący do tej rodziny ma swoje charakterystyczne ubarwienie. Chiroxiphia linearis, bo taka jest łacińska nazwa manakina długosternego, jest prawie całkowicie czarny z wyjątkiem czubka głowy i grzbietu, które kolejno mają czerwony i niebieski kolor. Zadziwiający w ich relacjach rodzinnych jest fakt, iż to właśnie samce dobierają się w pary, zakładają gniazda i wychowują pisklęta. Samice wykorzystywane są jedynie w celach prokreacyjnych. Dzięki twórcom dokumentu będzie można przyjrzeć się dokładnie życiu tego wyjątkowego ptaka.

ODCINEK 10. LOTOKOT MALAJSKI
Latawce to nie tylko najstarsze znane człowiekowi obiekty latające, często służące dzieciom za zabawki. Jest to także rząd roślinożernych ssaków łożyskowych. I właśnie przedstawiciel tej grupy jest bohaterem tego odcinka. Lotokot malajski z pozoru prawie wcale nie różni się od pospolitej wiewiórki. Jednak posiada cechę dzięki, której nigdy nie może być z nią pomylony. Dzięki fałdom skórnym, rozciągniętym pomiędzy łapami potrafi wykonywać bardzo długie skoki, przypominające lot szybowcowy. Rozkładając szeroko łapy i spłaszczając ciało przeskakuje z jednego drzewa na drugie, często oddalone nawet o 100 metrów. Osiąga około 40 cm. długości i wagę 2 kg. Lotokot malajski i lotokot filipiński, zwanym kaguanem są jedynymi żyjącymi gatunkami z rodziny lotokotowatych. Są blisko spokrewnione z wiewiórecznikami oraz naczelnymi. Oba gatunki zamieszkują filipińskie lasy deszczowe. Prowadzą nadrzewny i nocny tryb życia. Lotokoty są często nazywane latającymi lemurami. Często są też z nimi mylone.

ODCINEK 11. SUHAK - WĘDRÓWKA DO UKRYTEJ DOLINY
Poeci i pisarze od dawna prześcigają się w opisywaniu azjatyckich stepów, pustych i wydawałoby się jałowych przestrzeni. Jednak na terenie, który dokładnie 800 lat temu był w pełni opanowany przez mongolskie i tatarskie hordy, żyje dzisiaj wyjątkowy gatunek antylopy. Pierwsze ślady obecności suhaka na naszej planecie pochodzą aż z plejstocenu. Za czasów Czyngis-chana obszar występowania suhaka obejmował całą Eurazję. Obecnie bardzo rzadko można go spotkać na terenie stepów Azji Środkowej. Na początku XX wieku gatunkowi groziło wymarcie, dlatego też w 1919 roku został objęty ścisłą ochroną. Mimo to liczebność suhaków nadal drastycznie maleje. Odmiana mongolska, która w 2000 roku liczyła ok. 5000 osobników przez następne cztery lata zmalała blisko siedmiokrotnie. Ich piękne rogi, częsty powód polowania na suhaki, osiągają nawet do 30 cm. długości i są atrybutem jedynie samców. Samice są bezrogie. W ślad za suhakiem, twórcy dokumentu będą przemierzać bezkresne azjatyckie stepy.

ODCINEK 12. FASCYNUJĄCE STORCZYKI
Storczyki znane są ludzkości od tysiącleci. Sam Konfucjusz opisując te piękne kwiaty używał symbolu "lan", który oznacza tyle co wdzięk, elegancja, miłość, doskonałość. Na świecie istnieje ok. 40 tys. gatunków storczyków. Występują na każdym kontynencie z wyjątkiem Antarktydy. Ponad 90% odmian wszystkich storczyków rośnie w tropikalnych lasach Ameryki Południowej i Azji. Swoje niepowtarzalne piękno zawdzięczają niesamowitemu kwiatostanowi. Na łodydze rozmieszczonych jest kilka małych kielichów rozłożonych w trzech poziomach. Kwiaty mogą posiadać bardzo bogatą kolorystykę. Nierzadko zdarza się, że storczyki nie mają jednego dominującego koloru, są wręcz wielobarwne. Storczyki wyrastają zazwyczaj na ziemi, ale należy odnotować, że niektóre gatunki rosną również na drzewach, a nawet na skałach. Cechą charakterystyczną tych kwiatów jest niezwykle ścisła symbioza z grzybami. Dokument znakomicie przedstawia, ten niezwykle wielki, ale jednocześnie unikalny orchideowy świat.

ODCINEK 13. ARAPAIMA Z AMAZONKI
Tropikalne lasy Ameryki Południowej skrywają wiele tajemnic. Naukowcy podejrzewają, że właśnie tam znajduje się najwięcej gatunków zwierząt, których jeszcze w ogóle nie odkryliśmy. Bujna flora i nierzadko przerażająca fauna amazońskich lasów stanowi niezwykle cenne i bogate źródło informacji na temat świata zwierząt i roślin. I właśnie w odmętach wielkiej Amazonki żyje Arapaima zwana często także pirarucu lub paiche. Jest to największa ryba słodkowodna na świecie. Największe okazy mierzą nawet do 5 metrów i ważą około 200 kg. Arapaima żywi się głównie rybami i owadami wodnymi, ale zdarza się jej zaatakować również ptaki i małe gady. W niektórych rejonach jej populacja została całkowicie wytępiona przez kłusowników. W wielu miejscach mięso Arapaimy uznawane jest za bardzo rzadki przysmak. Pomijając ludzi, naturalnym wrogiem Arapaimy, co może dziwić, jest jaguar. Generalnie niegroźna, jednak zaatakowana Arapaima może okazać się niezwykle agresywna.
TAJNIKI PRZYRODY VI
Japonia, 2007
Kolejna seria znanego już dokumentu ukazującego w największym zbliżeniu tajemniczy i fascynujący świat zwierząt. Kamera podgląda swoich bohaterów z tak bliskiej odległości, jak to tylko możliwe. Dzięki temu widzowie mogą przyjrzeć się często nieznanym dotąd zachowaniom i zwyczajom zwierząt, których niejednokrotnie nie ma nawet w ZOO. Zaletą filmu są zdjęcia, zrealizowane najnowocześniejszym sprzętem w naturalnych plenerach.
serial dokumentalny
TAJNIKI PRZYRODY VI
4,9 5 1 78