PREMIERA

2006.11.17

CANAL+ PREMIUM

TRZY POKOJE MELANCHOLII

The 3 Rooms of Melancholia

Finlandia, 2004

reżyseria:

gatunek: film dokumentalny

czas trwania: 106 min

Ocena filmu

0.00

Opis

Przejmująco smutny i głęboko mądry dokument o najmłodszych ofiarach wojny w Czeczenii.

W pierwszej części - tytułowym "pokoju" - nazwanej "Tęsknotą" widzimy filmowaną w kolorach sepii wojskową akademię w Kronsztadzie, w której 9-14-letni Rosjanie uczeni są żołnierskiego fachu. To najczęściej sieroty lub wyrzutki patologicznych rodzin, dla których alternatywą koszar jest jedynie ulica. W Kronsztadzie uczą się maszerować, salutować przełożonym, chodzą do cerkwi, a czasem rzucają się śnieżkami.

Drugi pokój to "Oddychanie", czarno-biały, kręcony z ręki obraz Groznego, stolicy Czeczenii. Po opustoszałych, zrujnowanych ulicach, po których od czasu do czasu przejeżdżają czołgi i wojskowe łady, Czeczenka Hadizhat Gadajeva, szuka bezdomnych dzieci, które później zabiera do sierocińca w Inguszetii. Tam rozgrywa się trzecia część - "Pamiętanie". Przyglądamy się dzieciom o krótkich i przerażających życiorysach, widzimy tajemniczy religijny rytuał, ale też nabieramy pewności, że wychowankowie sierocińca wkrótce staną naprzeciw uczniów szkoły dla kadetów. I że będzie to spotkanie po przeciwnych stronach barykady.

Fińska reżyserka, scenarzystka i producentka PIRJO HONKASALO (jej "Tulipää" w 1981 roku walczyła o Złotą Palmę w Cannes) aż trzy lata czekała na pozwolenie rosyjskich władz na rozpoczęcie zdjęć w Czeczenii. Choć jednak Rosja wyraźnie bała się tego filmu, w swoim obrazie autorka stara się nie oskarżać żadnej ze stron. Jej niezwykły, wypełniony piękną, funeralną muzyką esej to raczej zaduma nad istotą nienawiści. Znacząca jest scena, która otwiera i zamyka "Trzy pokoje melancholii". Widzimy telewizyjną transmisję z ataku na teatr na Dubrowce, ale raz oglądają ja dzieci rosyjskie, raz czeczeńskie. Ta sama relacja za każdym razem nabiera innego znaczenia - kto inny jest winny, kto inny jest bohaterem. "Zainspirowało mnie to, co zobaczyłam w oczach tych dzieci - melancholia" - przyznawała reżyserka. Jej mali bohaterowie łapią jeszcze uciekające dzieciństwo, fascynują się wojskowymi rytuałami, ale w głębi siebie noszą pustkę, która zastępuje im marzenia, pragnienia i nadzieję. "Chcę zostać żołnierzem. Znam się na wojnie. Nie boję się zabijania złych ludzi" - mówi w filmie 14-letni Siergiej (syn Rosjanina i Czeczenki), ale widz wie, że marzenia chłopca determinuje świat w jakim żyje. Szary świat koszar, oficerów, karabinów i żołnierskiej kariery. Bohaterowie "Trzech pokoi melancholii" nie wiedzą co to normalność. Nie znają wolności. Ktoś postawił ich w określonym miejscu, które wyznaczy całe ich przyszłe życie.

Film Pirjo Honkasalo był jednym z największych wydarzeń na festiwalu w Wenecji, gdzie miał premierę 8 sierpnia 2004 roku, po tragedii w Biesłanie. Zdobył tam trzy nagrody, m.in. Human Rights Film Network Award. Dokument zdobył też nagrodę FIPRESCI w Salonikach, Grand Prix na Yerevan International Film Festival oraz Amnesty International - DOEN Award na prestiżowym Międzynarodowym Festiwalu Filmów Dokumentalnych w Amsterdamie.
TRZY POKOJE MELANCHOLII
reżyseria:
Finlandia, 2004
Przejmująco smutny i głęboko mądry dokument o najmłodszych ofiarach wojny w Czeczenii.
film dokumentalny
TRZY POKOJE MELANCHOLII